Wat een rare twee weken waren dit!

We kwamen uit het vliegtuig gekropen, werden door een select groepje op Schiphol opgepikt en zijn naar huis gegaan en hebben geslapen! Het was best wel gek om weer terug te zijn in NL, m’n bed was al gemaakt, er lag geen zand in, werkende electriciteit, dat je niet meer in je korte broek kon lopen en dat we niet meer de hele dag met onze auto’s en de rest van de Wappelsapjes bezig waren… Jen kroop 1,5 dag na aankomst alweer in haar dokters jas om het vervolg van haar co-schappen te lopen, Margot was nog een beetje aan het uitbrakken van Malaria (van Malaria wordt je moe!!) na de Malaria sloop er ook nog een nierbekkenontsteking in en al met al is alles nu weer redelijk normaal. En nu is het al weer twee weken verder…

Inmiddels hebben we contact gehad met de organisatie (op eigen initiatief) om uit te zoeken waar Charlie nu is. Wij hadden hem achter gelaten op de parking van Maddies Beach Club in The Gambia waar die de volgende dag zou worden opgehaald voor de veiling. De dinsdag na de veiling hadden we nog niet gehoord wat Charlie op had gebracht en wij waren daar natuurlijk vet nieuwsgierig naar. Na twee telefoontjes kwamen we er achter dat Charlie, tot onze grote verbazing, niet verkocht was!
Hoe kon dit? Waar is ie nu? Wanneer wordt Charlie dan verkocht? Waar blijft hij tot die tijd? Opeens allemaal vragen waar we mee zaten en waar niemand ons echt een antwoord op kon geven. Ok, even telefoneren naar het enige Gambiaanse nummer dat in het Roadbook staat en gelukkig blijkt dit het nummer van de contactpersoon daar te zijn.

Verhaal van hem: “We konden de Saab niet open krijgen en toen kon hij niet mee naar de veiling.”

Ons A4-tje met gedetailleerde informatie over het hoe, wel en wee van Charlie in het engels, inclusief instructies met “how to open this car”, achter de voorruit leek voor niets te zijn geweest. Bij het ophalen van de auto’s voor de veiling is het grote kettingslot om de bumper, bevestigd aan de kattenbak (zo sloten we Charlie af) over het hoofd gezien en stond men gek te kijken dat je met een Abus-sleuteltje geen cilinderslot open krijgt(…).
Na nog een paar telefoontjes is het volgende duidelijk geworden:
Charlie wordt eind februari/ begin maart 2012 geveild, tijdens de veiling van de editie van de Dakar Challenge die dan daar is aangekomen. Het bedrag dat Charlie opbrengt horen we dan en tot die tijd staat Charlie in een loods in Gambia. Waar die loods is was onduidelijk maar dat scharen we maar onder die Afrikaanse stijl.

De financiële balans is inmiddels opgemaakt en wij hebben hier nu €880,- liggen voor de kraamkliniek in Ngayen Sanjal!!! We weten dus nog niet wat Charlie opbrengt maar we hopen op ongeveer €750 dus we verwachten in het totaal een ruime €1600 naar de kraamkliniek te kunnen overmaken!! Een f*cking mooi resultaat vinden wij zelf!!

Doordat Margot de laatste dagen in Gambia op apen-gapen lag door de Malaria is het niet meer gelukt om de kraamkliniek zelf te bezoeken, dat was ruim 150 Afrikaanse kilometers rijden en dat zat er niet in. We zijn wel bij een lokaal ziekenhuis geweest dat met de steun van Stichting Kambengo is opgezet! Dit was heel indrukwekkend. Zo was dat ongeveer:

We werden door de directeur van het ziekenhuis mee genomen voor een rondleiding en werden eigenlijk elke polikliniek in gesleurd! We mochten alles zien, wat wij wel een beetje raar vonden in het begin. Dames die op een tafels lagen voor een echo van hun baby – Hoi, hier zijn weldoeners uit Nederland, ze kijken even mee. Uh… -. Tanden die zonder pardon werden getrokken met een tang uit het jaar nul – Hoi, daar zijn we weer! Uh… -. Eerst voelden we ons vet opgelaten hierdoor maar niemand anders had er echt een probleem mee dus het was prima! Ho, de diarree roept! En de rest van de rondleiding zat Margot op de pot. Jennifer heeft de rest van de rondleiding gedaan en nog een half uur rondgelopen door dit ziekenhuis waar het krioelde van de vrouwen en kinderen in super gekleurde kleren. We hebben niet echt foto’s genomen daar omdat we zo up close and personal alles mochten zien, dit vonden we super vet maar voelden ons ook een beetje opgelaten… De bevolking van The Gambia draagt echt, als het financieel enigzins kan, super kleurige gewaden met mooie motieven en afwerking. Dat was echt super om te zien. We hebben nog contact met stichting Kambengo en worden op de hoogte gehouden van alle vorderingen van de kraamkliniek en binnenkort krijgen we een aantal foto’s toegestuurd van de contactpersoon daar!

Dus in een notendop:

€880,- ligt al klaar voor de Kraamkliniek!
Charlie is terecht en wordt in maart geveild!
Stichting Kambengo doet goede daden in The Gambia!

Yippikayeeeh!

XO Charlie

Hier nog een stukje van ons reisverslag!

We zijn een beetje achter gelopen door de gebrekkige internet situatie onderweg maar willen wel onze verhalen nog delen dus in de loop van deze week willen we het allemaal online hebben. Jen loopt al weer co-schappen in het ziekenhuis en Go zit nog met het staartje van de Malaria dus we zijn de afgelopen dagen allebei een beetje pre-occupied geweest…

Er wordt met smart gewacht op het bedrag dat Charlie nou tijdens de veiling heeft opgebracht… Hier zijn we vandaag achteraan geweest en tot onze grote teleurstelling hebben we te horen gekregen dat Charlie afgelopen zaterdag NIET geveild is… Tijdens de reis zijn de cilinder sloten helemaal stuk gegaan en konden we alleen nog maar via de kofferbak de auto in. We hebben dit heel duidelijk op het formulier voor de veiling gezet en toch is het ze niet gelukt Charlie te openen en te starten en dus staat ze nog steeds op de parking van een of ander hotel daar. We zijn aan het uitzoeken hoe dit kon gebeuren en hoe nu verder. We are not amused! We willen deze week de balans opmaken en zodra we meer helderheid hebben komt het meteen op de site. Sorry voor het wachten dus, deze week meer en als wij meer weten over Charlie dan zetten we het meteen online!

Hieronder een stukje reisverslag:

Dag 11:

Zouden we van Foum Zguid naar Icht moeten rijden volgens het roadbook maar Jen en ik hebben het op onze heupen en willen heel graag zo snel mogelijk naar de zee. We krijgen de groep gemotiveerd om ook die 285km over asfalt op te rekken naar tot “we zien wel tot hoever we komen”. Eind van de dag staan allen Wappelsapjes met hun voetjes in het zand van kustplaats El Ouatia!

We komen aan in het donker en we zien de zee niet maar horen hem wel! We kamperen met z’n allen op het strand en er worden ook nog 8 vissen voor ons op de grill gelegd. De man van de camping weet niet goed wat hem overkomt om 22:00u ’s avonds. 18 man die bier wil, eten wil, en zo dicht mogelijk bij het water wil tukken straks, maar eerst ook nog even muziek wil draaien én of er nog ergens hout is voor een kampvuur? Ik ben de enige drie Frans kan en sta het eerste half uur alleen maar dingen te regelen met el grumpy… Eindelijk vertrekt de beste man naar de keuken en nu begint het beoefenen van een eigenschap waar we met zn allen niet super goed in zijn: wachten.

2 uur later is die vis eindelijk klaar, althans hij ligt op ons bord hij is nog een beetje rauw, ondertussen is Inge gebeten door de camping hond (net zo knorrig als zn baasje?) en is er een goed kampvuur ontstaan.

Onder het eten maken Jen en ik een plan voor de dag erna. Eigenlijk zouden we de twee dagen na vandaag per dag een medium aantal kilometers over asfalt moeten maken en aangezien we vandaag ook al meer hebben gereden besloten we die twee dagen in 1 te pakken om zo een rustdag in Dakhla te creëren en dan te kunnen gaan surfen. Chock-D, Beach Patrol en de J. Chrizzle willen ook wel meerijden en het plan is gesmeed. Vamenootjes!

 Dag 12:

We rijden van El Ouatia naar Dakhla!

We hebben 800km voor de boeg, geen gps, wel een kaart en 4 auto’s + een motorrijder die gemotiveerd onderweg gaan. Motto van de dag: rijden, rijden, rijden en alleen tanken en pech zijn redenen om te stoppen! BAM! Gaan!

We rijden El Ouatia uit, Charlie voorop, en we missen de (enige) afslag naar de snelweg die langs de kust helemaal naar het zuiden loopt. Faal! Dit leidt natuurlijk tot allerlei “vrouwen kunnen niet kaartlezen/ rijden/ whatever” grappen over het bakkie.. Beetje terecht natuurlijk. We draaien snel om en rijden 3 km terug en gaan de goede weg op! Charlie heeft een vet kleine draaicirkel dus voor U-ies draaien we onze hand niet om.

We rijden lekker door! Mooie kust lijn die wordt afgewisseld met hele platte stukken en soms rij je opeens over een klif die je aan de kust van Dover doet denken. Mooi blauw water en strand rechts, dorre vlakte en verder helemaal niets zo ver je kan kijken op links, dat is de westelijke Sahara voor je. Wij snappen niet zo goed waarom er nou al jaren wordt geruzied om dat stuk land, there’s nothing there!
Na een x aantal kilometers die westelijke Sahara in beginnen de grensposten waar je eindeloos moet stoppen. Ze willen van alles van ons weten, wat we doen, waar we vandaan komen, wat voor merk onze auto is.

Official: SAB? What is that?
Charlie: It’s SAAB, the brand of our car.
Official: Oh.
Charlie: Like Scania & Volvo.
Official: Oh… Ok. SAB.

Wij reden voorop en we hadden het idee dat dat wel werkte. Met een beetje gebroken Frans een beetje lachen en vragen hoe het met de politie ging werkt prima. Geen steekpenningen hoeven betalen, een paar keer gevraagd of we daar wilden blijven en wilden trouwen. Dat wilden we niet en toen mochten we door rijden. AU REVOOOIIIIRR! Na lang rijden komen we in Dakhla aan. In het roadbook staat dat hier een dik 5 sterren hotel met rooftop swimmingpool en uitzicht over de Woestara… Nou dat lijkt ons wel wat voor een nachtje na al dat zandhappen. We checken in bij het Sahara Regency Hotel, douchen, drinken een koud biertje en gaan dan wel Challenge stijl bij de kippen bar van het boertje om de hoek eten. Lekker kippie van de grill met friet en salade, vet lekker!

Dag 13:

Rustdag in Dakhla! Na twee dagen kilometers vreten en een nachtje in een schoon bed slapen worden we wakker in Dakhla en zoeken we onze weg naar het ontbijtje in het restaurant.

Hierna gaan we snel inkopen doen voor de aankomende dagen: we gaan een dag doen over de grens overgang Marokko -  Mauretanië en daarna een paar dagen de Woestara in. We hebben drinkwater, benzine, peuken, nog wat verse groente en we moeten even pinnen voor we aan onze chill dag kunnen beginnen. Binnen een uur alles gehosseld en we kunnen door. De rest van de Wappelsapjes zijn ook ongeveer klaar dus we wachten even en gaan met z’n allen. Wij willen surfen en rijden met z’n allen naar iets dat Ocean Vagabond heet… Dit ligt achter een landtong dus no way José dat daar ook maar een golf breekt. We vragen de route naar een strand met golven en stappen meteen weer in de auto. We moeten 10km terug rijden in de richting waar we vandaan komen en dan een keer naar rechts en dan een stukje rechtdoor. Afijn, doen we!

Na 15 min staan we boven op een klifje dat twee meter hoog is uit te kijken over een piekfijne point break waar de golven met een steady hoogte van 1m/1,5m binnen rollen… PERFECT! Er liggen maar twee andere dudes in het water en we besluiten gewoon in onze bikini te gaan. Go Pro’s op de planken en gaan! Heel chill gesurft in de zon en in het water een beetje met die twee locals gekletst, vet vriendelijke dudes en we kunnen de hele tijd toch een oogje op ons rijdende huis houden.

Het is echt genieten in het water!!

Als we uit het water komen chillen we nog effe met zn tweetjes in onze stoeltjes met uitzicht over de wat minder wordende golven en zijn helemaal blij en relaxt! We komen nog een kerel tegen die in zn eentje door Afrika aan het rijden is met zn omgebouwde Defender en we drinken een biertje met hem. The good life!

Dag 14:

Deze dag moeten we f*cking vroeg op! We gaan er een hele dag over doen om het alle Challengers de grens van Marokko en Mauretanië over te steken. Eerst een paar honderd kilometer met z’n allen over het asfalt… Zeker als je net op een heuvel reed en je keek voor je uit, zag je zo maar twintig andere Challenge auto’s, dat was wel een indrukwekkend gezicht.

Eenmaal bij de grens aangekomen moeten we eerst een uur wachten voor de grens in mogen. Wachten zijn we inmiddels wel een beetje gewend en uiteindelijk zijn dat de momenten waarop vet veel wordt geouwehoerd dus het is ook wel prima. Dit is wel een wat serieuzere grens dan die we tot nu toe hebben meegemaakt, er zijn snuffel honden voor explosieven en voor drugs en bij al onze auto’s komt de drugs hond langs. Bij de Beach Patrol Mobiel wordt de hond een beetje onrustig en moet ook van binnen even neuzen maar all is good en ze komen door de keuring. Hierna is Chock-D aan de beurt.. Als ze in één van de Wappelsap auto’s wat moeten vinden is het toch wel deze is de unanieme mening, maar ook hier is alles in ordnung en kunnen deuren en ramen weer gesloten worden. Ok, nog even een stempeltje halen en de auto uitvoeren en we kunnen door. Ik denk dat het daar ongeveer 3 uur heeft geduurd en de motoren worden gestart, de kleppen staan te klapperen, we willen door!

Jen is achter het stuur van de Laren Mobiel gekropen en ik heb Erwiener naast me zitten. Heel gezellig, alleen bij het verlaten bij Marokko leidt dit tot grote verwarring en voor we Mauretanie inrijden wisselen we maar even voor het gemak. We rijden nu door een stukje niemandsland met een “weg” waarvan de naam Pothole Lane wel van toepassing zou zijn. Stapvoets boeken we hem door de gaten en kuilen.

Ah daar is de grens! 1 ding valt me meteen op… De mensen in Mauretanie zijn meteen drie keer zo donker als in Marokko en dat terwijl er maar 500m tussen zit. Apart. We mogen stapvoets de grens over en mogen dan met paspoort en al mee een kantoortje in om daar “in te checken” en om de auto’s aan te melden. Ik ben aan de beurt.

Wat voor merk auto ik rij? Saab! Oh.. dat staat niet in het rijtje te kiezen auto’s? Uhm Scania dan? Dat ken je wel? Chill, Scania it is en ik ontvang een mooie stempel en mag weer door. Zo doen we dat in Afrika…

We komen in het donker aan maar zien door het donker wel dat het een erg arm land is en zien ook een aantal auto’s rijden waarvan je je afvraagt hoe het mogelijk is dat ze het nog doen. ’s Avonds slapen we op een camping en de dag erna gaan we de woestijn in, can’t wait!

XO Team Charlie

Nadat we door stenen, veel zand, wat sneeuw, rotsen, het Atlas gebergte zijn door gecrosst én met twee keer extreme route op haar naam heeft Team Charlie gisteren om 16:00u de finish hier in Dakar behaald!

De champagne lag koud, er werd een dikke rode flair los getrokken en alle Wappelsapjes boekten hem op eigen kracht de eindstreep over!

Wat een gevoel en wat een rit!! Onwaarschijnlijk! WE ZIJN ER!!!!

Door onwijs slechte telefoonverbindingen en minimale internet mogelijkheden volgt een uitgebreid verslag later!

Bedankt aan alle sponsoren, vrienden en familie voor alle steun en hulp, zonder jullie hadden we hier niet gestaan!

Love you long time!

Dikke vette XO Team Charlie

Charlie is nu net twee dagen de Woestara door gecrosst als onderdeel van de extreme route van de Challenge door Marokko!

We zitten nu in Zagora op een camping en hier is, tadaaaa, wifi! Charlie’s uitlaat was gisteravond laat nog door een paar monteurs uit Team Wappelsap gefixt maar vanmiddag na nog 50km pistes, bulten en stenen was het weer raak en (wij waren best wel blij) de uitlaat lag er weer af en Charles klonk weer als een rally wagen!
We konden dit keer niet doorrijden met een slepende uitlaat en hebben naast de demper ook de katalysator er afgehaald… Wat een onwijs dik geluid gaf dat, als of het een amerikaanse muscle car was! Uiteindelijk zijn we opgepikt door een of andere Berber met een onwijze 4×4 en zijn we met twee anderen die ook pech hadden doorgereden naar zijn garage in het nabij gelegen Zagora, waar we nu ook op de camping zitten (met wifi!) met een wijntje bij een kampvuur.

Morgen skippen we de laatste dag extreme want we willen wel die eindstreep halen en morgen schijnt de route nog heftiger te worden. We hebben net een poging gedaan om een filmpje met geluid up te loaden maar dat ging echt te langzaam dus hier een foto die een beetje een beeld geeft van onze omgeving.

Tot het volgende bericht!

XO Charlie

Het is nu  10 november 17:07 en ik ben typ dit terwijl Jen Charlie bestuurt op de route van Er Rachidia naar Merzouga. Eigenlijk was het de bedoeling dat we vanochtend om 11:00u aan zouden rijden van een camping die in een oase ligt maar zoals inmiddels al wel duidelijk is… Tijdens de Challenge gaat niets zoals het gaat!

We begonnen 5 november dag 1 natuurlijk onder luid getoeter en met groot enthousiasme bij Noorderlicht in Amsterdam. Op grens overgang Hazeldonk zijn een aantal teams samen gaan rijden en eind van de dag waren we in het totaal met 9 teams onder Orleans en hebben we een super gezellige avond gehad. Met z’n allen wild kamperen op de parking van een grillhouse waar al een heuse parking party is ontstaan! Iedereen had drank bij en de eerste Wappelsapjes werden gedronken.

Dag 2 – 6 november -reden we door midden Frankrijk naar midden Spanje. Het was een dag waar er een beetje groepsvorming plaatsvond en waar regelmatig werd gestopt… Dit vonden wij vet irritant, wij wilden gewoon doorblazen en zo snel mogelijk zo ver mogelijk is Spanje zijn en door naar Marokko.
Eind van de middag kwamen de berichten van andere teams binnen dat er wegwerkzaamheden waren tussen Bourgos en Madrid en hebben wij als, inmiddels colonne van 9 wagens, besloten via Salamanca naar beneden te rijden. De eerste pech diende zich aan bij van de 9 teams en de Challenge was een feit. Op een parking ergens bovenin Spanje werd het gefixt (ons mee gebrachte gereedschap kwam heel goed van pas!) en de eerste Wappelsapjes werden maar vast geschonken. We konden redelijk rap doorrijden en zijn tot diep in de nacht doorgeboekt en kwamen onder Salamanca aan zoals gepland.

Na een korte nacht reden we op dag 7 november door richting Sotogrande. We moesten daar die avond om 19:00u verzamelen met alle andere teams en een kaartje voor de boot kopen die ons van Algecuires naar Marokko zou brengen. We moesten dus met alle teams meeten daar in een hotel en er waren al heel wat groepjes gevormd onderling, bij ons begon Team Wappelsap al echt een feit te worden. Die nacht stonden we met zn negenen op een parking aan de playa, hebben we een kampement gebouwd van al onze auto’s en een paar tenten en met group effort een BBQ gehouden!

Dag 4 weer vroeg op en op naar de boot die ons in 45 min van Europa naar Afrika vaart! Bij alle Wappelsappers leeft: YES! Nu gaat het echt beginnen!
Eenmaal in Afrika komen we in een Spaanse enclave in Marokko, Ceuta. De grensovergang duurt echt onwijs lang! Eerst allemaal in verschillende rijen gaan staan met de auto’s dan een papiertje ontvangen dat je moet invullen en dan wachten tot ze op zn elvendertigst al die papiertjes hebben verwerkt. En dan moet de auto ook nog ingevoerd worden. Al met al heeft het 3 uur geduurd, waren onze  maar toen konden we weer door!

Op 9 november –dag 5- we gaan van Fes naar de Meski Oase. We besluiten via de bergpas te rijden. Lekkere bochten en Charlie boekt m goed de berg op en dat loopt allemaal soepel. Charlie verbruikt trouwens niet extreem veel brandstof en de olie en koelvloeistof lijken wel gewoon gelijk te bijven, which we like!  Hoe hoger we kwamen hoe dichter we bij de top komen zien we sneeuw en hoe hoger we klimmen hoe dikker de sneeuw wordt. Er rijden een paar 4x4’s voor ons die mooi de weg vrij maken en 500m (in hoogte) onder de top lopen we tegen een colonne andere challengers aan die de bult niet opkomen en net hebben besloten terug te keren via de berg en terug willen rijden en via de escape route toch die dag de Meski Oase te bereiken. Wij Wappelsappers hebben de keuze gemaakt om ook terug te keren, en we knallen de berg af!
Onder aan de berg knalt de radiator van Team Chock-D eruit en staan we effe stil. De boys van Twenterand hebben nog steeds een malafide stuurbekrachting en uiteindelijk rijden we rustig door naar een tankstation om alles even te fixen. Even wordt 3 uur.

Ik ga als tolk met Chock-D ’t dorp in om een radiotor te fixen terwijl de rest klust en chillt bij het tankstation. Er wordt een mannetje gebeld die het misschien wel heeft liggen en die komt 15 minuten later aan om de situatie te bekijken. De prijzen worden flink op gedreven en uiteindelijk besluiten we dat ding niet te nemen. Terug bij het tankstation komen ook de Bukom boys eraan, eigenlijk heten ze de Soeyangs maar er zit een kanon van een sticker op hun achteruit met Bukom erop, vandaar. Zij trekken de radiator van de boys er uit, draaien hem om, fixen het gat en zetten hem weer vast. De logica daarachter, nu doet ie het weer en als ie weer stuk gaat kun je er makkelijk bij. We rijden weer door en om 02:00u ’s nachts komen we eindelijk aan in de Meski Oase, de grootste oase van de wereld! Op de camping zijn er allerlei verkopers, Berbers. Een aantal jongens besluiten een jallahbah te kopen. Margot en ik hebben natuurlijk ook een ‘hard bargain’ gedaan, waarbij we zilveren armbanden hebben gekocht in ruil voor een t-shirt en wat geld, terwijl de verkoper begon met 120 euro!! Veel locals kwamen even babbelen bij de auto’s, waarbij Jen nog een geweldig aanbod kreeg om de Saab te ruilen voor een ezel!

De 6^e dag hoeven we maar 91km af te leggen. We vertrekken vanuit de oase en rijden naar Er Rachidia, de koning van Marokko is hier vandaag ook en de hele stad is in rep en roer! Chock-D heeft nu een kapotte dynamo en en zij rijden de stad in om er ergens 1 te regelen en te vervangen. In de tussen tijd wachten de Wappelsappers in het centrum. Tijd voor een beetje sightseeing en wat inkopen doen hebben we nu en we krijgen een beetje een idee van het echte Marokko. Jen en ik eten een heerlijke tajine op een terras met een paar anderen en uiteindelijk zijn we weer klaar om te gaan. Om 15:00u rijden we weg uit de stad en beginnen we aan de rit.

Na 30km knallen we de extreme route op (ja Charlie ook!) en gaan we voor ons eerste echte stukje off-road!! En wat een rit was dat! Door het oponthoud in de stad rijden bij schemer in de woestijn en dat is best pittig. Bij Charlie loopt er een steentje in de rem en even loopt ze aan en schrikken we ons een hoedje en ik klim op de motorkap om te luisteren wat er mis is terwijl we rijden. Hij loopt een beetje aan, het klinkt niet al te serieus en we besluiten door te rijden, stil staan in deze omstandigheden is geen optie. We komen gaten, grote stenen en wasbordpistes tegen, alles lijkt uit en van de auto te trillen maar ze houdt het goed! Op een gegeven moment rijden we, uit het niets, een colonne tanks tegen het lijf, superheftig!! Er wordt naar ons geseind dat we echt niet mogen filmen en die mannen kijken best wel ernstig dus we rijden door. Na nog een aantal kilometer raken we achterop en wordt het spannend… Ons bakkie doet het maar medium en heeft maar 750m bereik, maximaal en de groep hoort ons niet als we vragen het rustiger aan te doen, het is inmiddels donker en we rijden zo hard de wasbordpistes ons toelaten achter de lampen van de anderen aan.
we raken weer bij, sluiten weer aan en gaan ergens in het midden rijden. We hoeven nog maar 5km nu en plempen we onszelf midden in de colonne en rijden door. Eenmaal in het dorp aangekomen raken we team High Heels kwijt. Jen en ik wachten in de auto met een paar anderen en dan dringt pas tot ons door hoe heftig het afgelopen uur was. Wij hebben het gered en Charlie heeft het gered en we zijn blij! High Heels is na drie kwartier weer gevonden, onder tussen hebben twee andere teams ergens bier gescoord en we gaan naar de camping. Daar aangekomen staat een warme maaltijd bij het camping restaurant te wachten. Er zijn niet genoeg tafels om met alle 18 aan te zitten, we slepen er wat bij en eten gezellig met alle leden van Team Wappelsap samen!
Dag 7 hebben we een rustdag. We zijn nu op de camping in Merzouga bij de grens van Algerije. Ik was in de veronderstelling dat de route van de Challenge langs de kust zou lopen maar dat is dus niet zo, we zitten echt in de middle of nowhere. De camping is eigenlijk een plat stuk zand tussen de duinen afgezet met een paar paaltjes en gaar touw. Even verder op staan de dromedarissen (buiten geur afstand) en we hebben weer een mooi kamp gebouwd. We bouwen een kampvuur en we drinken bier onder de bijna volle maan. De lucht is helder verlicht door de maan en je ziet alles en de sterren schitteren boven de zandduinen. Vandaag staat er geen wekker en iedereen start rustig op. Na het ontbijt worden de motorkappen opengeklapt en worden de eerste auto’s onder handen genomen.

Charlie’s elektra is helemaal naar de fuck. De sigaretten aansteker doet het niet meer, de killswitch is onder het midden console gezakt en die draadjes zijn super warm. Alle shit eruit er blijkt een onwijze kluwe draden spagetti te zitten. Alles eruit en opnieuw aansluiten is het device. Jen heeft van kippengaas een spatbord voor de radiator geklust en we hebben de luchtfilter even uitgeklopt, de auto hebben we ook opnieuw ingepakt en ik heb lunch gemaakt voor iedereen die hard aan het klussen is. Er is hier een zwembad in de buurt en we willen graag zwemmen.. Nu is het even wachten op iedereen totdat ze klaar is en dan kunnen we!

Net is trouwens besloten dat Team Charlie mee gaat met de Extreme Route en morgen ochtend vroeg vertrekken we. We zitten nu bij een kasbah in de buurt van de camping aan het zwembad en hier hebben ze wifi waar we heeel blij mee zijn! Dit is het voor nu, zodra we weer avonturen hebben beleefd en opgeschreven én wifi hebben dan volgt er meer!

XO Jen & Go aka Team Charlie

Straks vertrekken wij met Charlie, die eigenlijk bijna geen barrel meer te noemen is, naar de NDSM werf om dan na ruim 7 maanden voorbereiden eindelijk weg te mogen scheuren richting het zuiden.

Als we “on the road” zijn zullen we jullie zo vaak mogelijk op de hoogte proberen te houden via de site, Facebook of twitter (#teamcharlie1122)! We hebben geen idee hoe vaak we langs internet zullen komen maar dat zie je vanzelf wel!

Op de website van de Amsterdam Dakar Challenge wordt vanaf 06 november een messageboard aangezet. Wij kunnen hier sms-jes naar toe sturen, en die komen dan gelijk op de site te staan dus een soort van live feedje vanuit de Woestara.. Check voor dit: www.amsterdamdakar.com!

Een ander ding wat leuk is om in de gaten te houden zijn de boys van Team Gaserop! Zij hebben een soort van track ‘n trace systeem gesponsord gekregen en zijn 24/7 live op een landkaart te volgen! Aangezien wij vermoedelijk veel in hun buurt zullen rijden weet je dan ook waar wij zijn! Dit is hun website en hier staat wat je moet doen om het te zien!

Als laatste ding. ALLE SPONSOREN HEEL ERG BEDANKT!!
Zonder jullie hadden we het niet gered! Veel bedrijven hebben ons geholpen met geld en spullen, dit vinden wij echt te gek!

Ook even een digitale groet naar het Saab forum! De power of numbers werkt! Het werkt nog elke dag en wij vinden dat prachtig! Dank jullie allemaal voor jullie tips, enthousiasme, onderdelen die een weg naar ons vonden via de post en voor het €3 actie die nog elke dag zijn vruchten aflevert! Super bedankt!

Verder even een speciale shout out naar twee mannen die ons onwijs hebben geholpen en daar geen sticker of reclame of wat dan ook voor terug hebben gehad dus even een plek in het digitale zonnetje:

AXEL KOELEMIJ voor het meedenken, het moeten aanhoren, het geduld hebben en de twee tassen met onwijs veel boodschappen!

TIMO BIGDALI voor het uit het niets met enthousiasme en je hulp aankomen, voor het regelen van een klus crew en garage en ook jij bedankt voor het aanhoren! (Jen en ik konden over niets anders meer praten de afgelopen weken)

Jongens bedankt!

Ok, in het kader van niet lullen maar poetsen.. Er moet een auto opgetuigd worden!

Voor nu sayonara en los ballos. Wij gaan ervan tussen en tot in december!

XO Team Charlie

Nou nou die boompjes willen wel! Er zijn er al redenlijk wat weggekocht en dat begin je te zien! Klik HIER voor de grote foto…

Ondertussen sleutelen wij vrolijk verder aan de auto! De problemen met de koppeling zijn vanaf vanmiddag helemaal verholpen en om eerlijk te zijn heeft Charlie nog nooit zo goed gekoppeld! Ook zitten alle stickers van de sponsoren nu op de auto en zit het imperiaal op het dak. Verder komt het vertrek steeds dichterbij:

Zaterdag vanaf Café Noorderlicht op de NDSM werf te Amsterdam tussen 09:00u en 11:00u! Tot dan?

XO Charlie

Behold! Onze nieuwste actie om geld voor ons goeie doel binnen te harken!

UIT DE KLEREN VOOR DAKAR!

NU zitten we nog verstopt achter arbre magic’s maar als je geld op onze rekening stort halen wij elke keer een boompje weg met als gevolg dat je ons langzaam maar zeker toch te zien krijgt…

Klik op de foto of hier voor de info en eigenlijk is het heel simpel…
You show us the money and we’ll show you…

XO Charlie

Ontstaan uit een collectief van vrije denkers, surfers, kunstenaars en muzikanten, die een eigen pas volgen en zichzelf op een eigen manier in de markt willen zetten. Het merk Ongetemd is puur Nederlands en dat willen ze graag zo houden. Milieuvriendelijk werken door alles zo dicht mogelijk bij huis te houden. Het resultaat mag er wezen!

Afgelopen week kwamen we in contact met Ongetemd, waarbij al meteen een wederzijds enthousiasme opspeelde. Wij vinden hun initiatieven gaaf. Zij vinden onze trip een waar avontuur en prachtig dat we daarmee dan ook nog eens een kleine kraamkliniek gaan helpen. We zijn langsgegaan om iedereen te leren kennen. Leuke, enthousiaste mensen!

Op hun site is alles te lezen over de kleding, feesten, sporters en andere mooie dingen die zij organiseren.

Over 6 dagen vertrekken we al richting het Zuiden, maar dankzij Ongetemd doen we dat in ieder geval in stijl!

… Op Naar Glorie,

XO,

Charlie

XO Team Charlie!

EN vergeet el burrel niet morgenmiddag (zondag) vanaf 16:00u @ Cafe de Compaenen aan de Nassaukade in Amsterdamn!